นี่เป็นสิ่งที่ฉันพูดเกี่ยวกับการทำงานกับ แคร์ ฟอร์ ด๊อกส์ เมื่อสิงหาคม, 2006:

การเป็นอาสาสมัครที่แคร์ ฟอร์ ด๊อกส์ทำให้ฉันมีความสุขมาก และฉันรู้สึกว่ามีพลังบางอย่างผลักดันให้ฉันมาอยู่ที่นี้ มาทำงานนี้ มาสร้างคาวมแตกต่างให้กับสุนัขในเชียงใหม่ มันให้ทั้งความพึงพอใจอย่างใหญ่หลวงและความรู้สึกเติมเต็ม

ฉันเป็นคนรักสัตว์มาตั้งนานแล้วตั้งแต่อยู่ที่ประเทศอังกฤษ ชีวิตของฉันมีสุนัขอยู่รอบๆ และฉันก็สนับสนุนองค์กรอย่าง RSPCA ที่ป้องปกคุ้มครองสัตว์ แต่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ประเทศไทยไม่มีการคุ้มครองสัตว์ และน่าเศร้ายิ่งขึ้นไปอีกเมื่อฉันได้เห็นสุนัขที่ต้องทรมานจากความไม่เอาใจใส่, การปฏิบัติที่ไม่ถูกต้อง โดยทั่วไปแล้วเกิดจากความไม่รู้

ฉันอยากเล่าเรื่องของสิ่งมีชีวิตที่แสนวิเศษที่ชื่อ บุญหลาย เพื่อเป็นตัวอย่าง ครั้งหนึ่งฉันไปที่ลานของวัดแห่งหนึ่งในเชียงใหม่และได้เห็นสุนัขที่นอนขดอยู่ที่พื้นข้างถนน หลังของเขามีเลือดออกและทั้งตัวของเขามีขนน้อยมาก ขาของเขาแดงและฉันมองเห็นกระดูกของเขาจากแผลที่มีเลือดไหล หลังจากที่ฉันพูดคุยกับคนแถวๆนั้น ฉันพบว่ามีคนให้ข้าวสุนัขตัวนี้เป็นครั้งคราวแต่เขาไม่เคยไปพบสัตว์แพทย์ เท่าที่ผู้คนแถวนั้นจำได้ เจ้าตัวนี้มีสภาพแบบนี้มาอย่างน้อยหนึ่งปีแล้ว

ฉันนำเขาไปพบสัตว์แพทย์และฉันต้องร้องไห้เพราะว่าฉันได้รับรู้ถึงว่าทุกข์ทรมานของเขา เขาได้รับเห็บหมัดจากแม่ของเขาตั้งแต่เกิด และเมื่อระบบภูมิคุ้มกันโรคของเขาต่ำลงเมื่อนั้นการโจมตีก็เริ่มขึ้น เลือดไหลออกจากหลังเนื่องจากเขาเกาอยู่ตลอดเวลาและกลิ่นนั้นเหม็นเน่า ฉันนำตัวเขากลับมาที่ศูนย์และหลังจากการดูแลอย่างใกล้ชิดเป็นเวลา 8 อาทิตย์ ขนของเขาเริ่มขึ้นอีกครั้ง ผวหนังของเขาแข็งแรงขึ้นและเลือดไม่ออกง่ายเหมือนก่อน การพักพื้นของเขาเป็นไปอย่างช้าๆ มันต้องใช้เวลาอีกสองสามอาทิตย์ก่อนที่เขาจะสามารถกลับไปหาเพื่อนที่วัด ถ้าเขาได้รับการรักษาเร็วกว่านี้ ?

ความห่วงใยต่อสุนัขไม่ควรเป็นแค่ที่ศูนย์บ้านพักสุนัข มันควรจะเป็นการปฎิบัติต่อสุนัขด้วยความเครพและให้การศึกษากับผู้คนเกี่ยวกับการดูแลสุนัข อย่างไรก็ตามขั้นแรกคือการช่วยชีวิตสุนัขที่อยู่ในความเสี่ยงและหวังว่าผู้คนยุคใหม่จะตื่นรู้ และเปลี่ยนความคิด, พัฒนาการศึกษาที่เป็นรากฐานคือที่บ้านและที่โรงเรียน

หลังจากการเป็นอาสาสมัครกับแคร์ ฟอร์ ด๊อกส์เป็นเวลา 12 เดือน ฉันต้องตัดสินใจในสิ่งที่ยากลำบาก ที่ต้องหยุดการเป็นอาสาสมัครที่อยู่ใกล้ชิดสุนัข เพราะถ้าคุณได้อ่านบทความของฉันคงจะรู้สึกได้ถึงอารมณ์แรงกล้าที่งานนี้มีต่อฉัน มีชั่วหนึ่งที่ฉันคิดว่า่กำลังจะประสาทเสีย เพราะว่าฉันเครียดมากและได้รับบาดแผลทางอารมณ์มากมายที่มาพร้อมกับงานชนิดนี้

แต่คนเราก็มีการรับมือกับอารมณ์เหล่านี้ต่างกันไป ฉะนั้นฉันคงพูดไม่ได้ว่าการเป็นอาสาสมัครที่ทำงานกับสุนัขนั้นจะมีอาการเดียวกันกับฉัน อย่างไรก็ตาม ฉันเตือนคุณแล้ว!

ดังนั้นตอนนี้กลางปี 2008 ฉันจึงผลันตัวเองมาเป็นเวปมาส์เตอร์ และ ผู้เขียนบทความ ฉันชอบที่จะเสนอข่าวสารให้ผู้คนเพื่อให้ผู้คนได้รับรู้ เพื่อผู้คนรอบโลกจะได้ตระหนักถึงสิ่งที่แคร์ ฟอร์ ด๊อกส์ทำอยู่ และนี่คือบทบาทใหม่ของฉัน

แต่แน่นอนที่สุดฉันก็จะอยู่ที่ศูนย์เพื่อช่วยงานอาสาสมัครบางอย่าง ถึงแม้ว่ามันจะกัดกินฉันแต่ฉันคิดถึงงานนั้นมาก

ขอบคุณที่เสียสละอ่านบทความนี้และสิ่งอื่นๆในเวปนี้ และถ้าคุณมีความสนใจที่จะช่วย แคร์ ฟอร์ ด๊อกส์ กรุณาติดต่อเราได้ทันที

คุณสามารถอ่าน กิจกรรมของฉันกับสุนัขได้ที่นี่ … และถ้าคุณต้องการติดต่อฉันอีเมล์มาหาฉันได้ที่นี่ …

แอลลี่