สุนัขเป็นส่วนหน่งของชีวิตฉันตั้งแต่วันที่ฉันลืมตาดูโลก ในช่วงหลายปีที่ฉันเดินทางไปในที่ต่างๆ มีรู้สึกได้ถึงความว่างเปล่า และฉันปราถนาถึงวันที่ฉันจะตั้งหลักแหล่ง และมีสุนัขเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของฉันอีกครั้ง แน่นนอนที่สุดบ้านพ่อแม่ของฉันที่ออสเตเรียมีสุนัข และฉันรอคอยที่จะได้เจอพวกเขาทุกครั้งที่ฉันไปเยี่ยมบ้าน

ความทรงจำแรกเกี่ยวกับสุนัขในวัยเด็กของฉัน อยู่ในจิตใจของใจมาลอดเวลาตั้งแต่ฉันอายุ 4 ขวบ มันเป็นวันที่ครอบครัวของฉันไปเยี่ยมบ้านเพื่อน ฉันอยู่ข้างนอกเล่นกับเด็กๆคนอื่น ผู้ใหญ่อยู่ในบ้านสังสรรค์

เพื่อนของเรามีสุนัขอาเชเซียนตัวใหญ่น่ารักที่ชอบนอนอยู่ที่สนาม ฉันไม่มีความกลัวใดๆในขณะที่ฉันตัดสินใจวิ่งเข้าไปเพื่อจะกอดเขาจากทางด้านหลัง แต่การทำเช่นนั้นทำให้เขา (เจ้าอาเชเซียนตัวใหญ่)กลัวและทำให้เขามีปฏิกิริยาตามธรรมชาติ นั้นคือป้องกันตัวเองซึ่งทำให้ฉันโดนกัดที่หน้า ฉันโดนนำตัวส่งโรงพยาบาลอย่างด่วน และได้รับการเย็บหลายเข็มที่หน้า แต่อย่างไรก็ตามนี้ไม่ใช้สิ่งที่อยู่ในความทรงจำของฉัน แต่สิ่งที่อยู่ในใจของฉันคือเจ้าอาเชเซียนตัวใหญ่นั้นถูกทำให้หลับไปหลังจากอุบัติเหตุครั้งนั้น ฉันเสียใจอย่างที่สุดและไม่เคยลืมมันเลย เหตุการณ์ครั้งนั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลงความรักที่ฉันมีต่อสุนัขเลย แต่ถ้ามันจะเปลี่ยนมันกลับเปลี่ยนให้ฉันรักสุนัขมากขึ้น

ในขณะนั้นฉันไม่ได้กังวลอะไรเกี่ยวกับตัวของฉันเลย ฉันเป็นห่วงเจ้าเพื่อนสุนัขของฉัน แต่ตอนนี้ฉันมีความสุขแล้วที่ได้ช่วยเพื่อนสุนัขมากมายที่เชียงใหม่, บ้านของฉันตั้งแต่ต้นปี 2003 ความรับรู้ของผู้คนทั่วไปเกี่ยวกับสถานการณ์ที่น่าเศร้าและน่าสงสารของของเจ้าสิ่งมีชีวิตที่น่ามหัศจรรย์นี้น้อยมากที่นี่ มันช่างน่าประหลาดใจเมื่อเห็นคนที่ทำเป็นมองไม่เห็นกับเหตุการณ์การทำร้ายทารุณสัตว์เหล่านี้ เพราะเมืองไทยไม่มีกฎหมายลงโทษการกระทำทารุณต่อสัตว์ สัตว์เหล่านี้ก็จะทนทุกข์ทรมานกับสิ่งที่ถ้าคุณไม่มีเห็นด้วยตาคุณจะไม่มีวันเชื่อเลย และสุนัขเหล่านี้ก็จะไม่มีวันฟื้นคืนสภาพจิตใจและอารมณ์ที่เสียไปจากเหตุการณ์เลวร้ายหรือการบาดเจ็บนั้นๆ

การสามารถช่วยสุนัขมากมายจากเหตุการณ์เลวร้ายและให้ชีวิตที่ดีกว่า ชีวิตที่เต็มไปด้วยความรัก, ความห่วงใยและความเอื้ออารีย์ที่พวกเขาควรจะมีนั้นทำให้ฉันเต็มไปด้วยความสุข การได้เห็นลูกสุนัขที่มีความหวังอันน้อยนิดเพราะความอ่อนแอและความหิวโหยได้ใช้ชีวิตอย่างร่าเริง ได้เห็นสุนัขที่ตัวสั่นไปด้วยความกลัวต่อสิ่งที่เคลื่อนไหวรอบตัวกลายเป็นสุนัขที่น่ารักหลังจากที่เราช่วยชีวิตเขา สิ่งเหล่านี้ทำให้การทำงานอย่างหนักของแคร์ ฟอร์ ด๊อกส์นั้นคุ้มค่า

ฉันชอบการเป็นอาสาสมัคร มันดึงดูดฉันเป็นเวลานานแล้ว เพราะฉันรู้สึกว่าฉันได้ให้อะไรกลับคืนสู่สังคม โดยเฉพาะในเรื่องที่ไม่ได้รับความสนใจ มันช่างมีคุณค่าและเติมเต็มชีวิตของฉัน

สามีของฉัน, นก (เป็นอาสามสมัครกับแคร์ ฟอร์ ด๊อกส์เช่นกัน) และฉันมีครอบครัวสุนัขของเราเอง ทุกตัวฉันรับมาเลี้ยงจากศูนย์หรือจากถนนในเชียงใหม่

พวกเขาถูกทิ้งและไม่มีที่อยู่ เรามีควาสุขที่ได้ให้บ้านที่เต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่น ในทางกลับกันพวกเขาก็ให้ความสุขกับเราอย่างมากมาย

สุนัขตัวแรกที่เรารับเลี้ยงคือเจ้าโกลเก้น รีทรีฟเวอร์, แจสเปอร์ (ก่อนหน้านี้ชื่อ ซันชาย) และคุณสามสารถอ่านเรื่องของแจสเปอร์ได้ที่นี่‘เรื่องของซันชาย’…

ดูบทความทั้งหมดที่เทเรซ่าเขียน …